Er komt een moment waarop u beseft dat het thuis niet meer gaat. De zorg wordt te zwaar, de nachten te onrustig, de verantwoordelijkheid te groot. U regelt een plek in een kleinschalige woonlocatie en ademt even uit. Maar dan sluipt er soms een ander gevoel binnen… het gevoel dat u loslaat. Dat u uw moeder, uw vader, uw partner overlaat aan anderen.
Dat gevoel is begrijpelijk. En het is ook niet waar.
Betrokken blijven als familie is geen bijzaak. Het is geen aardig extraatje. Het is een wezenlijk onderdeel van goede zorg, zeker bij dementie. En bij Huize Alenvelt in Vleuten weten ze dat als geen ander.
Loslaten is iets anders dan afstand nemen
Veel families worstelen met een schuldgevoel na de verhuizing naar een kleinschalige woonvorm voor mensen met dementie. U heeft gedaan wat u kon, soms jarenlang. En toch voelt het alsof u iemand achterlaat. Dat gevoel verdient erkenning, voordat we verder gaan.
Loslaten van de zorgrol betekent niet dat u minder van uw naaste houdt. Het betekent dat u de zware taken overdraagt aan mensen die daarvoor zijn opgeleid en dag en nacht beschikbaar zijn. Bij Huize Alenvelt is er altijd een wakkere zorgmedewerker aanwezig. Altijd. Dat geeft u de ruimte om weer gewoon iemand te zijn: dochter, zoon, partner, vriend.
De overgang van mantelzorger naar familielid is misschien wel de mooiste verschuiving die er is. U hoeft niet meer de zorg te dragen. U mag er gewoon zijn.
Uw aanwezigheid heeft meer effect dan u denkt
Mensen met dementie verliezen veel. Herinneringen vervagen, woorden verdwijnen, gezichten worden wazig. Maar het gevoel van verbondenheid blijft vaak langer bestaan dan we verwachten. Een vertrouwde stem. Een bekende geur. Een hand die u herkent.
"Mijn vader herkende mij soms niet meer bij naam," vertelde een dochter van een bewoner bij Huize Alenvelt. "Maar als ik binnenkwam, lachte hij altijd. Dat lachen, dat was er altijd." Dat is geen toeval. Dat is de kracht van aanwezigheid.
U hoeft niet te weten wat u moet zeggen. U hoeft geen gesprek te voeren over vroeger of nu. Gewoon zitten. Samen koffiedrinken in de tuin. Een rondje lopen langs de moestuinbakken. Dat is genoeg. Meer dan genoeg.
Betrokkenheid helpt zorgmedewerkers ook
Familie kent de bewoner op een manier die zorgmedewerkers nooit volledig kunnen overnemen. U weet hoe uw moeder vroeger haar koffie dronk. U weet dat uw vader altijd onrustig werd van te veel lawaai. U kent de verhalen achter de foto's op de vensterbank.
Die kennis is goud waard. Zorgmedewerkers bij Huize Alenvelt vragen daar actief naar, zeker in de beginperiode. Niet uit beleefdheid, maar omdat het echt helpt. Het helpt om de juiste benadering te vinden. Het helpt om kleine signalen te begrijpen. En het helpt om de bewoner het gevoel te geven dat hij of zij écht gezien wordt.
Betrokkenheid werkt dus twee kanten op. U steunt uw naaste, en uw naaste steunt u. Maar ondertussen geeft u de zorgmedewerkers ook de informatie die zij nodig hebben om goed te zorgen. Dat is samenwerking in de mooiste zin van het woord.
Wat "betrokken blijven" er in de praktijk uitziet
Betrokken zijn hoeft niet groot of ingewikkeld te zijn. Het zit in kleine dingen. Een bezoekje op woensdagmiddag. Een kaartje sturen. Meegaan naar een activiteit. Of gewoon bellen met een zorgmedewerker om te vragen hoe het gaat.
Bij Huize Alenvelt is er bewust ruimte voor die betrokkenheid. De studio's zijn ingericht met eigen meubels en vertrouwde spullen van thuis, want dat is iets wat u als familie kunt organiseren en meebrengen. Dat vertrouwde gevoel, dat stuk van thuis, begint bij u.
En als u er bent, bent u er echt. U wandelt mee door de bostuin. U zit aan tafel bij het avondeten, vers bereid door de eigen koks. U ziet hoe uw naaste leeft, wie zijn buren zijn, hoe de medewerkers met hem omgaan. Dat geeft een gevoel van rust dat geen telefoontje kan vervangen.
Wanneer betrokkenheid ook lastig is
Laten we eerlijk zijn: betrokken blijven is niet altijd makkelijk. Bezoekjes bij iemand met dementie kunnen pijnlijk zijn. U ziet de achteruitgang. Uw naaste herkent u misschien niet altijd. Soms is er onrust, verwarring of verdriet. En u rijdt naar huis met een zwaar gevoel.
Dat hoort erbij. Het is een deel van de emotionele reis die u als familie maakt. En die reis is zwaar, ook als de zorg goed geregeld is.
Bij Huize Alenvelt begrijpen ze dat. Esther en Herma, die de locatie leiden, weten hoe belangrijk het is om ook de familie te ondersteunen. U kunt altijd een gesprek aanvragen als u vragen heeft, als iets u zorgen baart, of als u gewoon even uw hart wilt luchten. U staat er niet alleen voor.
Eigen regie geldt ook voor de familie
Het motto van Huize Alenvelt is "niets moet, alles mag." Dat geldt niet alleen voor de bewoners, maar ook voor u als familie. Er is geen verplichting om elke dag op bezoek te komen. Er is geen verwachting die u moet waarmaken.
Maar er is wel ruimte. Altijd. De deuren staan open, letterlijk en figuurlijk. U bent welkom wanneer het u uitkomt. U kunt meedenken over de zorg, meepraten over wat goed gaat en wat beter kan. U kunt ook gewoon op de bank zitten en niets doen behalve aanwezig zijn.
Die vrijheid, gecombineerd met die veiligheid, dat is wat kleinschalig wonen onderscheidt van grootschalige zorg. Het is menselijk van schaal. En menselijk van hart.
Aanwezig zijn is het mooiste wat u kunt doen
De zorg is in goede handen bij Huize Alenvelt. De studio's zijn vertrouwd en persoonlijk ingericht, de maaltijden zijn vers en de medewerkers zijn dag en nacht beschikbaar. Maar geen zorgmedewerker kan uw plek innemen als familielid.
U bent niet overbodig geworden. U bent juist bevrijd van de zware zorgtaken, zodat u weer de persoon kunt zijn die uw naaste in u ziet. Dochter. Zoon. Partner. Vriend. Gewoon aanwezig, met een kop koffie en een vertrouwde hand.
Bent u benieuwd hoe Huize Alenvelt de betrokkenheid van familie concreet vormgeeft? Of wilt u gewoon eens komen kijken en voelen hoe het er bij ons aan toe gaat? U bent van harte welkom aan de Hindersteinlaan 32 in Vleuten. Esther en Herma vertellen u graag meer…
Veelgestelde vragen over familie betrokken blijven bij kleinschalig wonen met dementie
Hoe vaak moet ik op bezoek komen?
Er is geen verplichting of norm. Betrokkenheid is waardevoller dan frequentie. Een kort maar oprecht bezoek doet soms meer dan een lang bezoek waarbij u zelf gespannen bent. Bij Huize Alenvelt is er geen verwachting richting familie, alleen maar welkom. Kijk wat bij u en uw naaste past, en laat dat leidend zijn.
Wat als mijn naaste mij niet meer herkent tijdens bezoekjes?
Dat is een van de pijnlijkste ervaringen die u als familielid kunt meemaken. Toch heeft uw aanwezigheid waarde, ook als de herkenning er niet meer is. Het gevoel van veiligheid en verbondenheid blijft bij mensen met dementie vaak langer aanwezig dan de bewuste herkenning. Een vertrouwde aanraking, een bekende stem, dat werkt door op een dieper niveau. Blijf komen, ook als het moeilijk is.
Kan ik meedenken over de zorg en het dagelijks leven van mijn naaste?
Ja, absoluut. Bij Huize Alenvelt wordt familie gezien als een waardevolle partner in de zorg. U kent uw naaste als geen ander. Zorgmedewerkers vragen actief naar uw kennis en ervaringen, zeker in de beginperiode. Als er iets verandert in de situatie van uw naaste, wordt u daarover geïnformeerd. En als u zelf zorgen of vragen heeft, kunt u altijd contact opnemen met Esther of Herma.